Το μέσα και το έξω, το γεμάτο-άδειο, η παρουσία-απουσία, το αρνητικό-θετικό, εσωτερικοί-εξωτερικοί χώροι, δωμάτια, αστικό τοπίο, φύση, ουρανός. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο βρίσκουμε ανθρώπινες φιγούρες και γάτες, σε διάφορους συνδυασμούς από στάσεις και ασχολίες. Κάπως έτσι μπορούμε να συνοψίσουμε τα περισσότερα έργα της Ισμήνης Μπονάτσου στην έκθεση αυτή που φέρει ως γενικό τίτλο την πολυσήμαντη λέξη Παράθυρα. Πολλά από τα έργα τοποθετούνται σε εσωτερικούς χώρους, με τους κλασικούς κανόνες της προοπτικής εν μέρει να τηρούνται και εν μέρει να ανατρέπονται. Σε πρώτο πλάνο δεσπόζει συνήθως μια γυναικεία φιγούρα χρωματιστή, με σάρκα και οστά. Σε δεύτερο πλάνο, έχουμε το φευγαλέο, απόμακρο περίγραμμα ενός άνδρα ξαπλωμένου: εκών άκων, είναι παρών-απών. Συνυπάρχει με τη γυναίκα με τον ίδιο τρόπο που συνυπάρχουν τα δυο εκφραστικά μέσα: το ζωντανό έντονο χρώμα από τη μια, το σκίτσο με μολύβι ή κιμωλία από την άλλη. Η γυναίκα διαβάζει στο πάτωμα ή χαϊδεύει τη γάτα, ενώ εκείνος διαβάζει στο κρεβάτι· η γυναίκα φεύγει με μια βαλίτσα, ενώ εκείνος κοιμάται αμέριμνος (ή μήπως είναι ξύπνιος και καμώνεται;)· η γυναίκα χτενίζεται, στάση εμβληματική στην ιστορία της ζωγραφικής, κι αυτός πάλι ξαπλωτός με ένα βιβλίο. Αλλού πάλι, η γυναικεία φιγούρα είναι μόνη, γυμνή και κοιτάει «προς τα έξω», εμάς ή, ίσως, αν υποθέσουμε αντιστροφή θέσεων, εκείνον. Τι έχει προηγηθεί; Τι μέλλει γενέσθαι; Άγνωστον. Αν όμως θέλουμενα παίξουμε τους μικρούς ντετέκτιβ, σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούμε να βοηθηθούμε από τα αχνάρια: πατημασιές ανθρώπινες ή γατίσιες, που προδίδουν διαδρομές παρελθούσες ή, παίζοντας με τον χρόνο και αφήνοντας τη φαντασία μας να οργιάσει, μέλλουσες. Τέλος, πιο πίσω, με το χρώμα να επανέρχεται, υπάρχει πάντα κάποιο παράθυρο. Από μέσα του βλέπουμε το φεγγάρι, κάποια κτίρια, ένα τοπίο: ο έξω κόσμος. Διέξοδος, διαφυγή, απεγκλωβισμός... Σε ορισμένα έργα, η αρσενική φιγούρα απουσιάζει παντελώς. Έχουμε να κάνουμε με γυναίκες μόνες μπροστά στην τηλεόραση ή στην οθόνη του υπολογιστή ή σε έναν καθρέφτη –παράθυρα κι αυτά που τις οδηγούν «κάπου αλλού». Το μοτίβο του κομπιούτερ θα το ξαναβρούμε στον πίνακα όπου έχουμε ένα αγόρι κι ένα κορίτσι να επικοινωνούν (αποκλειστικά;) μέσα από το Διαδίκτυο.Σε μερικά έργα βγαίνουμε από την ατμόσφαιρα «κεκλεισμένων των θυρών», για να δούμε απ’ έξω τα κτίσματα που φιλοξενούν τα δωμάτια. Εδώ ο ρόλος των παράθυρων αντιστρέφεται: περνάμε τρόπον τινά από τη θέαση προς τα έξω στη θέαση προς τα μέσα. Από το περβάζι, μικρές φιγούρες μας κοιτάνε με βλέμμα απλανές ή αμήχανο ή γεμάτο προσδοκία. Ενίοτε δεν υπάρχει παρά κενό:μαύρα παράθυρα ή ένας χλωμός μελαγχολικός γλόμπος που σπάει τη σκοτεινιά και υποδηλώνει κάποια άγνωστη σε μας ανθρώπινη δραστηριότητα που παραπέμπει στην προηγούμενη ενότητα εσωτερικού χώρου. Καθημερινότητα, διασταυρούμενες μικρές ζωές πίσω απ’ αυτά τα παράθυρα που, ιδίως στην περίπτωση του πολυώροφου κτιρίου, σε κάνουν να σκεφτείς συναφή λογοτεχνικά έργα, όπως Η ζωή: Οδηγίες χρήσης, του Ζ. Περέκ.
Αλλού πάλι τα παράθυρα έχουν το σχήμα σπιτιού: τα εν οίκω εν δήμω. Ως εάν ο εξωτερικός τοίχος να είναι ένα γυάλινο σύνορο, παρέχοντας ανεμπόδιστη θέα στα τεκταινόμενα εντός της οικίας. Οικογένεια, έρως, ιδιωτική ζωή, ιδωμένα μέσα από μια τεράστια «μη κλειδαρότρυπα».Σε μια διακριτή ενότητα έργων, βλέπουμε να δεσπόζει η σκιά, που παίζει εξίσου πρωταγωνιστικό ρόλο με τη φιγούρα. Αποτελεί και αυτή ένα είδος«παράθυρου»: εδώ δείχνει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, την αθέατη πλευρά μας, καμιά φορά άγνωστη ακόμη και σε μας τους ίδιους. Μύχιες σκέψεις,φόβοι, κρυφές επιθυμίες, όνειρα, μεταμορφώνονται σε σκιές που αυτονομούνται, αυθαιρετούν, κάνουν του κεφαλιού τους, προβάλλοντας μια δική τους πραγματικότητα.
Λαμβάνοντας υπ΄ όψιν ότι, ούτως ή άλλως, κάθε ζωγραφικός πίνακας αποτελεί ένα είδος παραθύρου, η σειρά αυτή των έργων της Ισμήνης Μπονάτσου μας προτείνει έναν παιχνιώδη εγκιβωτισμό: «παράθυρα μέσα στα παράθυρα»
Βασίλης Πεσμαζόγλου 2008
Σταυρούλα Γάτσου
(Πριν ένα μήνα περίπου, η Σταυρούλα Γάτσου, μια νέα δημιουργός που δεν γνώριζα μέχρι τότε, μου έστειλε με e-mail, ένα ποίημα εμπνευσμένο από το έργο μου¨3:30 π.μ.¨ Το είχε δει το 2007 στην γκαλερί Art-Base (Βρυξέλλες), όταν έκανα την ατομική μου έκθεση με τίτλο “Shadow Games”. Με συγκίνησε που μια δική μου δημιουργία στάθηκε η αφορμή για μια άλλη δημιουργία- ένα ποίημα- και έγινε η αιτία να γνωριστούμε λίγες μέρες αργότερα, όταν ήρθε στην Ελλάδα και παρουσίασε την δική της δουλειά στην έκθεση “Unique”.)
Λουλούδια ψηλαφίζουν τον ουρανό μου.
Κίτρινα πέταλα που ακουμπούν τα ακροφλέφαρά μου, βελούδινα κι απαλά.
Τώρα έχει νυχτώσει παντού κι έτσι η καρδιά μου ξαποσταίνει. Εμφανίζομαι στον ύπνο βυθισμένη, μα αφήνω να φανεί σαν όνειρο. Υπάρχω σε αυτές τις λεπτές ίνες αντανάκλασης σαν μια άσπρη σκιά. Η ονειρική μου ύπαρξη –η πραγματική μου-
κατακλύζεται από παράλληλες γλυκές συνεχόμενες στάλες μυρωδικού υγρού κι απολαμβάνω την αρμονία της έκχυσής των, δώρο των θεών και των ανθρώπων, το νέκταρ της γης.
Όσο περνούν τα αιώνια αυτά λεπτά, θυμάμαι πόσο αγαπώ να είμαι ζωντανή.
Χαμογελώ σχεδόν παγωμένα. Όχι από το κρύο αλλά από την ακροβασία πάνω στην κίτρινη γραμμή. Ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα, σαν σούρουπο ή χάραμα, σαν μαδρουγάδα.
Το χέρι σου είναι τρυφερό σαν ανθρώπινο. Στη μέση της φωτεινής μου πάλης ακούγω την ρυθμική γαλήνια αναπνοή σου. Ζεις.
Η ώρα είναι μηδέν κι ο τόπος έχει φύγει από το κορμί μου σαν αχτίδα που πέφτει πάνω στο αγουροξυπνημένο πέλαγος.
Κι εσύ που μόνο μερικές φορές αναρωτιέσαι όταν σε αυτή τη χιονολιακάδα σιγοτρυπώνεις έκπληκτα, έπειτα από μια προκλητική τυχαία λεπτομέρεια της γήινης ζωής σου – κρυφά φορές μου το κρατάς- τώρα έχεις χαθεί κι απολαμβάνεις την αιθέρια ευτυχία.
Αγαπώ να αιωρούμαι δίπλα σου κι ας μην καταλαβαίνεις πάντα την ηδονή της αυγής.
Ακόμη κι όταν είναι ο λόγος που το κορμί μου σπαρταρά στο γηρασμένο πόθο της ψυχής σου.
Βυθισμένη, λουόμενη σε αυτόν τον ήλιο τον δικό μου, μονάχη σαν πεταλούδα ή σαν μανταρίνι, που σβήνει όμως όταν δεν υπάρχεις εσύ.
Σταυρούλα Γάτσου
Βρυξέλλες Φεβρουάριος 2007
Λουλούδια ψηλαφίζουν τον ουρανό μου.
Κίτρινα πέταλα που ακουμπούν τα ακροφλέφαρά μου, βελούδινα κι απαλά.
Τώρα έχει νυχτώσει παντού κι έτσι η καρδιά μου ξαποσταίνει. Εμφανίζομαι στον ύπνο βυθισμένη, μα αφήνω να φανεί σαν όνειρο. Υπάρχω σε αυτές τις λεπτές ίνες αντανάκλασης σαν μια άσπρη σκιά. Η ονειρική μου ύπαρξη –η πραγματική μου-
κατακλύζεται από παράλληλες γλυκές συνεχόμενες στάλες μυρωδικού υγρού κι απολαμβάνω την αρμονία της έκχυσής των, δώρο των θεών και των ανθρώπων, το νέκταρ της γης.
Όσο περνούν τα αιώνια αυτά λεπτά, θυμάμαι πόσο αγαπώ να είμαι ζωντανή.
Χαμογελώ σχεδόν παγωμένα. Όχι από το κρύο αλλά από την ακροβασία πάνω στην κίτρινη γραμμή. Ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα, σαν σούρουπο ή χάραμα, σαν μαδρουγάδα.
Το χέρι σου είναι τρυφερό σαν ανθρώπινο. Στη μέση της φωτεινής μου πάλης ακούγω την ρυθμική γαλήνια αναπνοή σου. Ζεις.
Η ώρα είναι μηδέν κι ο τόπος έχει φύγει από το κορμί μου σαν αχτίδα που πέφτει πάνω στο αγουροξυπνημένο πέλαγος.
Κι εσύ που μόνο μερικές φορές αναρωτιέσαι όταν σε αυτή τη χιονολιακάδα σιγοτρυπώνεις έκπληκτα, έπειτα από μια προκλητική τυχαία λεπτομέρεια της γήινης ζωής σου – κρυφά φορές μου το κρατάς- τώρα έχεις χαθεί κι απολαμβάνεις την αιθέρια ευτυχία.
Αγαπώ να αιωρούμαι δίπλα σου κι ας μην καταλαβαίνεις πάντα την ηδονή της αυγής.
Ακόμη κι όταν είναι ο λόγος που το κορμί μου σπαρταρά στο γηρασμένο πόθο της ψυχής σου.
Βυθισμένη, λουόμενη σε αυτόν τον ήλιο τον δικό μου, μονάχη σαν πεταλούδα ή σαν μανταρίνι, που σβήνει όμως όταν δεν υπάρχεις εσύ.
Σταυρούλα Γάτσου
Βρυξέλλες Φεβρουάριος 2007
ΕΚΘΕΣΕΙΣ
ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ
“Παράθυρα”, Γκαλερί Metamorphosis, Θεσσαλονίκη 2008
“Μορφές», Ίδρυμα Γ. &Μ. Βεργωτή, Κεφαλονιά 2008
“Παιχνίδια Σκιάς”, Art-Base Gallery, Βρυξέλλες 2007
“Παιχνίδια Σκιάς”, Γκαλερί Spilioti Projects, Αθήνα 2007
“Ώρες”, Γκαλερί Metamorphosis, Θεσσαλονίκη 2006
“Passage”, Gallerie Theorema, Βρυξέλλες 2005
“Το παιδί και το φεγγάρι”, Γκαλερί Ε. Γερολυμάτου, Αθήνα 2002
“2 Έλληνες ζωγράφοι: Ισμήνη Μπονάτσου – Θανάσης Παππάς”, Pati Llimona Cultural Center, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Πρεσβείας, Βαρκελώνη 1994
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ.
“ARTmART 2008”, Künstlerhaus, Βιέννη 2008
“Silent Dialogues”, The American College Of Greece, Αθήνα 2008
“The Present”, Γκαλερί Spilioti Projects, Αθήνα 2008
“ Color Stories” Art-Base Gallery, Βρυξέλλες 2008
“Connected” , Γκαλερί Spilioti Projects, Αθήνα 2008
“Erotica part3” , Γκαλερί Spilioti Projects, Αθήνα 2008
“Contemporary Istanbul Art Fair ”, Istanbul Convention and Exhibition Center, Κωνσταντινούπολη 2007.
Stichting “SFERRA”, Άμστερνταμ 2006-1995.
Παρουσίαση έργων για σειρά συναυλιών Νένας Βενετσάνου,
Νίκου Παπάζογλου ,Ψαραντώνη, Σαβίνας Γιαννάτου, Νίκου Ξυδάκη, Πετρολούκα Χαλκιά, Καφέ Αμάν Αmerica, Mode Plagal, Ιορδάνη Τσομίδη, Μπάμπη Τσέρτου, Οπισθοδρομικής Κομπανία, Brave Old World and Smyrna Trio, Αγάθωνα Ιακωβίδη κ.α
“Μικρά Έργα” Μεταμόρφωση, Θεσσαλονίκη 2007.
Γκαλερί Spilioti Projects, Αθήνα 2007-2005 “white xmas”, “b’n’alle”, “Erotica part2” , “The Age of Innocence”, “Souvenir from Greece”, “Erotica” “Summer Lovers”, “The Opening”.
“Cheap Art”, 2008-1998 Aίθουσα Cheap Art, Γκαλερί Αντωνοπούλου, - Αθήνα, Μύλος, Στρ. Κόδρα- Θεσσαλονίκη.
“Girl Power I, II, III, ΙV” 2005-2002 Γκάζι -Αθήνα, Πάρκο Ελευθερίας -Αθήνα, Βίλκα -Θεσσαλονίκη.
“Ελλήνων Τέχνη” ,Πύργος Μπότσαρη, Ναύπακτος 2006.
“Μαραθώνιος Γύρος του Κόσμου”, Γκαλερί Titanium, Aθήνα 2004
“Blue Room”, Attalos Hall, Aθήνα 2004
“Bazaar” Τερακότα, Θεσσαλονίκη 2004-2000
“Ζωγράφοι της Θεσσαλονίκης”, Βίλλα Μπιάνκα, Θεσσαλονίκη 2003 “Eικαστικό καπέλο”, Γκαλερί Τitanium, Αθήνα 2002
“Πέντε Γυναίκες”, Δημοτική Πινακοθήκη, Μύκονος 2002
Ομαδική, Τεχνόπολις, Γκάζι, Αθήνα 2001
“Μνήμη”, Γενί Τζαμί, Θεσσαλονίκη 2001
“International Design Biennale” , Palais de Expositions, Saint Etienne 2000
“50΄ από τη Γνωστή Ομάδα Καλλιτεχνών”, Φεστιβάλ Κινηματογράφου, Θεσσαλονίκη 1999
“Prêt-Art-Porter”, Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, Αθήνα 1999
"Performances" με το εικαστικό-μουσικό σχήμα “Ισμάρ” στa πλαίσιa του Cheap Art, Μύλος, Θεσσαλονίκη 1998 και σε συνεργασία με Δήμους και πολιτιστικούς φορείς στην Κρήτη, Κεφαλονιά, Αθήνα, 2001-1997.
“Μπλε”, Δημοτικό Θέατρο Αργοστολίου, 1998
“C-2000”, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, Αθήνα 1996
“Iσμήνη Μπονάτσου και Δέσποινα Μακρυδάκη”, Αίθουσα Τέχνης, Λευκάδα 1995
“Tallers Oberts”, Βαρκελώνη 1994
"Απόφοιτοι της ΑΣΚΤ", Δημοτική Πινακοθήκη Πάτρας, 1993
“Eπτανήσιοι Ζωγράφοι”, Λευκάδα 1993
“Στη σκιά των Βράχων”, Δήμος Βύρωνα, 1992
Ομαδική, Αίθουσα Α. Τάσσος, Αθήνα 1991
"Έκθεση" Τελειοφοίτων ΑΣΚΤ, Εθνική Πινακοθήκη, Αθήνα 1991
παιχνίδια σκιάς 2007
Στην ενότητα έργων μου «Παιχνίδια Σκιάς», η σκιά παίζει εξ ίσου πρωταγωνιστικό ρόλο με τη φιγούρα. Όλη η ύπαρξή της βασίζεται στην αντίθεση: αυτό είναι που με γοήτευσε και με έκανε να τη χρησιμοποιήσω ως σύμβολο. Σκιά δεν υπάρχει αν δεν υπάρχει φως. Είναι η σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, η αθέατη πλευρά μας, καμιά φορά άγνωστη και σε μας τους ίδιους. Οι σκέψεις, οι φόβοι, οι επιθυμίες, τα όνειρα. Μας ακολουθεί όλη μας τη ζωή σαν αχώριστος σύντροφος. Η ομορφιά της έγκειται στην εύπλαστη φύση της που αλλάζει σχήμα-φόρμα, μακραίνει, κονταίνει, σπάει. Και το μυστήριό της, στην απουσία χρώματος.
Στα περισσότερα έργα μου υπάρχει μια φιγούρα. Η κοπέλα μόνη με τη σκιά της. Σε έναν χώρο άδειο. Με διχρωμίες αρμονικές και τον ορίζοντα σχεδόν στη μέση του καμβά, μετακινημένο ένα πόντο ώστε η μικρή αυτή απόκλιση να σπάει την τέλεια ισορροπία. Σε κάποια έργα μου, τα πλακάκια λειτουργούν σαν άσκηση «Αναγεννησιακής προοπτικής» σε έναν χώρο απροσδιόριστο και δίχως βάθος. Προοπτική σε χώρο χωρίς προοπτική, με όλες τις σημασίες της λέξης.
Η σκιά καθρεφτίζει άλλα πράγματα από την πραγματικότητα, χωρίς να είμαστε βέβαιοι τι είναι πιο αληθινό: σκιά ή πραγματικότητα; Η ηρωίδα άλλοτε εκπλήσσεται, αποδέχεται, αδιαφορεί και κάποτε κοιτά καχύποπτα τη σκιά της, την άλλη πλευρά του εαυτού της.
Στα έργα με δυο φιγούρες, οι σκιές ενώνονται ενίοτε σε κοινή σκέψη – το μήλο, με την έννοια της αμαρτίας. Στα δυο κορίτσια, δυο πανομοιότυπες φιγούρες με μικρές παραλλαγές και με το σύνδρομο του καθρέφτη, οι σκιές ενώνονται πάλι στον επάνω μέρος του σώματος, εκεί που βρίσκονται η καρδιά και το κεφάλι, καταλήγοντας σε γάτα -που παραπέμπει στο παιχνίδι αλλά και στη θηλυκότητα. Ή όταν οι φιγούρες είναι ενωμένες, οι σκιές είναι χώρια. Πάλι δεν ξέρουμε τι είναι πιο αληθινό.
Για τις αρμονικές διχρωμίες έψαξα μέσα από χρωματολόγια τις παστέλ αυτές
ζαχαρωτές αποχρώσεις (ροζ κουφετί, μπλε ουρανί, πράσινο φυστικί -που λένε και οι μαθητές μου) έτσι ώστε να μεγιστοποιήσω την αντίθεση μεταξύ αυτών και του απόλυτου μαύρου – των δύο ειδών μαύρου που χρησιμοποιώ για τη σκιά. Οι δε φιγούρες είναι μικρά παιδιά- άρα αθώα. Όμως και αυτά έχουν σκιά. Έτσι εντείνεται η αντίθεση ενώ ταυτόχρονα απενοχοποιείται.
Ισμήνη Μπονάτσου
In the collection of paintings with the title “Shadow Games”, the shadow plays a predominant role. It is as important as the figures represented. Its existence is based on contrast : this is what captivated and fascinated me, leading me to utilize it as a symbol. The shadow represents the dark and invisible side of ourselves, which we sometimes don’t even know. Hidden thoughts and fears, concealed wishes, dreams. Our shadow follows us throughout our lives, as an inseparable companion. Its beauty and charm lies in the fact that it is malleable, it changes form-shape, it becomes long or short, it breaks into pieces. And its mystery is in the lack of color.
In most of my paintings there is one solitary figure. The girl stands alone with her shadow in an empty space. With bicolour harmonies and the horizon almost in the middle of the canvas, just one centimeter below, so as to avoid “perfect balance”.
In certain paintings, floor tiles function as exercises in “Renaissance perspective” in an unspecified space which has no depth. Perspective in a space with no perspective - with all the meanings this may entail.
The shadow mirrors other things than mere reality. We are not sure what is more real: shadow or reality? The girl stands surprised, puzzled, indifferent, acquiescent or even suspicious vis a vis its shadow, the other side of its existence.
In the paintings with two figures, the shadows sometimes converge as if of one mind - for instance they may fuse into the apple, in the sense of sin. Or we have two girls, two identical figures with slight variations and a mirror syndrome: their shadows unite in the part of the body which comprises heart and head, leading to a cat- which makes us think of a frolicsome kitten, but also a very feminine figure. Finally, when the two figures are united, their shadows diverge, are separated: once again, we do not know which is the more real of the two.
For the bicolour harmonies, I searched pastel shades (pink, blue, green with a sugary-“bonbon” twist) so as to maximise the contrast between them and the absolute black (which actually also has two distinct shades) I use for the shadow. As regards the figures, they are little children – therefore innocent. But they, too, have shadows- which intensifies and underlines the contrast, while at the same time attenuating the guilt element.
Ismini Bonatsou
Στα περισσότερα έργα μου υπάρχει μια φιγούρα. Η κοπέλα μόνη με τη σκιά της. Σε έναν χώρο άδειο. Με διχρωμίες αρμονικές και τον ορίζοντα σχεδόν στη μέση του καμβά, μετακινημένο ένα πόντο ώστε η μικρή αυτή απόκλιση να σπάει την τέλεια ισορροπία. Σε κάποια έργα μου, τα πλακάκια λειτουργούν σαν άσκηση «Αναγεννησιακής προοπτικής» σε έναν χώρο απροσδιόριστο και δίχως βάθος. Προοπτική σε χώρο χωρίς προοπτική, με όλες τις σημασίες της λέξης.
Η σκιά καθρεφτίζει άλλα πράγματα από την πραγματικότητα, χωρίς να είμαστε βέβαιοι τι είναι πιο αληθινό: σκιά ή πραγματικότητα; Η ηρωίδα άλλοτε εκπλήσσεται, αποδέχεται, αδιαφορεί και κάποτε κοιτά καχύποπτα τη σκιά της, την άλλη πλευρά του εαυτού της.
Στα έργα με δυο φιγούρες, οι σκιές ενώνονται ενίοτε σε κοινή σκέψη – το μήλο, με την έννοια της αμαρτίας. Στα δυο κορίτσια, δυο πανομοιότυπες φιγούρες με μικρές παραλλαγές και με το σύνδρομο του καθρέφτη, οι σκιές ενώνονται πάλι στον επάνω μέρος του σώματος, εκεί που βρίσκονται η καρδιά και το κεφάλι, καταλήγοντας σε γάτα -που παραπέμπει στο παιχνίδι αλλά και στη θηλυκότητα. Ή όταν οι φιγούρες είναι ενωμένες, οι σκιές είναι χώρια. Πάλι δεν ξέρουμε τι είναι πιο αληθινό.
Για τις αρμονικές διχρωμίες έψαξα μέσα από χρωματολόγια τις παστέλ αυτές
ζαχαρωτές αποχρώσεις (ροζ κουφετί, μπλε ουρανί, πράσινο φυστικί -που λένε και οι μαθητές μου) έτσι ώστε να μεγιστοποιήσω την αντίθεση μεταξύ αυτών και του απόλυτου μαύρου – των δύο ειδών μαύρου που χρησιμοποιώ για τη σκιά. Οι δε φιγούρες είναι μικρά παιδιά- άρα αθώα. Όμως και αυτά έχουν σκιά. Έτσι εντείνεται η αντίθεση ενώ ταυτόχρονα απενοχοποιείται.
Ισμήνη Μπονάτσου
In the collection of paintings with the title “Shadow Games”, the shadow plays a predominant role. It is as important as the figures represented. Its existence is based on contrast : this is what captivated and fascinated me, leading me to utilize it as a symbol. The shadow represents the dark and invisible side of ourselves, which we sometimes don’t even know. Hidden thoughts and fears, concealed wishes, dreams. Our shadow follows us throughout our lives, as an inseparable companion. Its beauty and charm lies in the fact that it is malleable, it changes form-shape, it becomes long or short, it breaks into pieces. And its mystery is in the lack of color.
In most of my paintings there is one solitary figure. The girl stands alone with her shadow in an empty space. With bicolour harmonies and the horizon almost in the middle of the canvas, just one centimeter below, so as to avoid “perfect balance”.
In certain paintings, floor tiles function as exercises in “Renaissance perspective” in an unspecified space which has no depth. Perspective in a space with no perspective - with all the meanings this may entail.
The shadow mirrors other things than mere reality. We are not sure what is more real: shadow or reality? The girl stands surprised, puzzled, indifferent, acquiescent or even suspicious vis a vis its shadow, the other side of its existence.
In the paintings with two figures, the shadows sometimes converge as if of one mind - for instance they may fuse into the apple, in the sense of sin. Or we have two girls, two identical figures with slight variations and a mirror syndrome: their shadows unite in the part of the body which comprises heart and head, leading to a cat- which makes us think of a frolicsome kitten, but also a very feminine figure. Finally, when the two figures are united, their shadows diverge, are separated: once again, we do not know which is the more real of the two.
For the bicolour harmonies, I searched pastel shades (pink, blue, green with a sugary-“bonbon” twist) so as to maximise the contrast between them and the absolute black (which actually also has two distinct shades) I use for the shadow. As regards the figures, they are little children – therefore innocent. But they, too, have shadows- which intensifies and underlines the contrast, while at the same time attenuating the guilt element.
Ismini Bonatsou
Δώρα Μαρκάτου: "παιχνίδια σκιάς 2007"
Η Ισμήνη Μπονάτσου, αφηγείται με χιούμορ εικαστικά παραμύθια που κινούνται στα όρια ενός ανθρωποκεντρικού όσο και μαγικού κόσμου , στον οποίο πρωταγωνιστούν κυρίως γυναικείες και παιδικές μορφές, και τον χαρακτηρίζουν συμβολικά, λαϊκά και υπερρεαλιστικά στοιχεία.
Στην τελευταία δουλειά της μας ξαφνιάζει ευχάριστα με την ευρηματικότητά της, που μας παραπέμπει σε εικαστικές προτάσεις όχι συνήθεις. Μέσα σε άδεια δωμάτια, αναπαριστά εύρωστα κορίτσια και σπανιότερα νεαρά ζευγάρια, των οποίων η βαριά μαύρη σκιά διεκδικεί την ύπαρξή της ισότιμα με τις πραγματικές μορφές και σε έντονη χρωματική αντιπαράθεση μ’ αυτές και τον περιβάλλοντα χώρο. Με τον τρόπο αυτό δημιουργεί ένα σκηνικό χώρο, με μιαν ατμόσφαιρα αινιγματική, σχεδόν μεταφυσική, εντός του οποίου εγκλωβίζονται οι μορφές ακίνητες , συνήθως μετωπικές , να ενοικούν με τη σκιά τους, χωρίς, ωστόσο, να εμπίπτει στο οπτικό τους πεδίο ώστε να διαβλέπεται δυνατότητα διαλόγου μεταξύ τους. Αν λάβουμε υπόψη μας, ότι η σκιά γεννιέται, όπου υπάρχει φως, και χάνεται στο σκοτάδι , είναι εύκολος ο συνειρμός στο αντιθετικό ζευγάρι, ζωή και θάνατος. Αν πάλι προσέξουμε ότι σε ορισμένα έργα της οι σκιές δεν αποδίδουν την ορατή πραγματικότητα, αλλά εμφανίζουν ένα είδωλο που διαφέρει από το εικονιζόμενο πρόσωπο ή είναι εφοδιασμένο με σύμβολα που δεν φέρει στην πραγματικότητα , είναι δύσκολο ν’ αποφύγουμε τη σκέψη ότι η ζωγράφος με τη σκιά αποδίδει μια αθέατη πλευρά του εικονιζομένου ή επιμελώς κρυμμένες επιθυμίες. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η ζωγράφος, χωρίς ίσως και η ίδια να το αντιλαμβάνεται , συναντάται με δημιουργούς όπως ο γελοιογράφος Γκρανβίλ στη διάσημη γελοιογραφία του Οι Σκιές( 1830), όπου οι σκιές των υπουργών αποκαλύπτουν την πραγματική τους φύση.
Με την παιγνιδιάρικη διάθεση που χαρακτηρίζει μέχρι σήμερα όλα τα έργα της, η Ισμήνη Μπονάτσου δεν ήταν δυνατόν να μη διακρίνει το παιγνίδι του φωτός και της σκιάς που ρίχνουν τα συμπαγή αντικείμενα και να μην παρατηρήσει τις μεταβολές της σκιάς ακόμη και της δικής της , όταν οι μορφές στέκονται ή κινούνται σε χώρους που φωτίζονται από μια φωτεινή πηγή. Οι ερριμμένες σκιές(cast shadows) έγιναν αντικείμενο παρατήρησης από τους καλλιτέχνες ήδη από την αρχαιότητα και συνδέονται με τις απαρχές της ζωγραφικής. Αρκεί ν’ αναλογιστούμε την αφήγηση του Πλίνιου του Πρεσβύτερου για την κόρη του Βουτάδη και την ανακάλυψη της προσωπογραφίας, μέσω της αποτύπωσης του περιγράμματος της σκιάς που έρριχνε στον τοίχο το πρόσωπο του αγαπημένου της. Ωστόσο, η Ισμήνη Μπονάτσου, παρά τη μακριά παράδοση στην απόδοση της ερριμμένης σκιάς στην ευρωπαϊκή τέχνη και τις απηχήσεις ορισμένων καλλιτεχνικών ρευμάτων στο έργο της, αποτολμά μια εικαστική αξιοποίηση της σκιάς με το προσωπικό της μορφοπλαστικό λεξιλόγιο και με ισότιμη απόδοση μορφής και σκιάς. Η αθέατη πλευρά του μοντέλου της ή ακόμη και του εαυτού της, στην εικαστική της εκδοχή ως σκιά, γίνεται ένα πρόβλημα με ψυχαναλυτικές παραμέτρους. Το έργο της Ισμήνης Μπονάτσου, κατάθεση στον χώρο της σύγχρονης τέχνης, είναι μια παρήγορη υπενθύμηση ότι η ζωγραφική περνάει δύσκολους καιρούς , αλλά υπάρχει.
Δώρα Μαρκάτου
Επίκ. Καθ. Ιστορίας της Τέχνης
στο Τμήμα Ιστορίας –Αρχαιολογίας
του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Mέλος A.I.C.A. – Hellas.
Στην τελευταία δουλειά της μας ξαφνιάζει ευχάριστα με την ευρηματικότητά της, που μας παραπέμπει σε εικαστικές προτάσεις όχι συνήθεις. Μέσα σε άδεια δωμάτια, αναπαριστά εύρωστα κορίτσια και σπανιότερα νεαρά ζευγάρια, των οποίων η βαριά μαύρη σκιά διεκδικεί την ύπαρξή της ισότιμα με τις πραγματικές μορφές και σε έντονη χρωματική αντιπαράθεση μ’ αυτές και τον περιβάλλοντα χώρο. Με τον τρόπο αυτό δημιουργεί ένα σκηνικό χώρο, με μιαν ατμόσφαιρα αινιγματική, σχεδόν μεταφυσική, εντός του οποίου εγκλωβίζονται οι μορφές ακίνητες , συνήθως μετωπικές , να ενοικούν με τη σκιά τους, χωρίς, ωστόσο, να εμπίπτει στο οπτικό τους πεδίο ώστε να διαβλέπεται δυνατότητα διαλόγου μεταξύ τους. Αν λάβουμε υπόψη μας, ότι η σκιά γεννιέται, όπου υπάρχει φως, και χάνεται στο σκοτάδι , είναι εύκολος ο συνειρμός στο αντιθετικό ζευγάρι, ζωή και θάνατος. Αν πάλι προσέξουμε ότι σε ορισμένα έργα της οι σκιές δεν αποδίδουν την ορατή πραγματικότητα, αλλά εμφανίζουν ένα είδωλο που διαφέρει από το εικονιζόμενο πρόσωπο ή είναι εφοδιασμένο με σύμβολα που δεν φέρει στην πραγματικότητα , είναι δύσκολο ν’ αποφύγουμε τη σκέψη ότι η ζωγράφος με τη σκιά αποδίδει μια αθέατη πλευρά του εικονιζομένου ή επιμελώς κρυμμένες επιθυμίες. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η ζωγράφος, χωρίς ίσως και η ίδια να το αντιλαμβάνεται , συναντάται με δημιουργούς όπως ο γελοιογράφος Γκρανβίλ στη διάσημη γελοιογραφία του Οι Σκιές( 1830), όπου οι σκιές των υπουργών αποκαλύπτουν την πραγματική τους φύση.
Με την παιγνιδιάρικη διάθεση που χαρακτηρίζει μέχρι σήμερα όλα τα έργα της, η Ισμήνη Μπονάτσου δεν ήταν δυνατόν να μη διακρίνει το παιγνίδι του φωτός και της σκιάς που ρίχνουν τα συμπαγή αντικείμενα και να μην παρατηρήσει τις μεταβολές της σκιάς ακόμη και της δικής της , όταν οι μορφές στέκονται ή κινούνται σε χώρους που φωτίζονται από μια φωτεινή πηγή. Οι ερριμμένες σκιές(cast shadows) έγιναν αντικείμενο παρατήρησης από τους καλλιτέχνες ήδη από την αρχαιότητα και συνδέονται με τις απαρχές της ζωγραφικής. Αρκεί ν’ αναλογιστούμε την αφήγηση του Πλίνιου του Πρεσβύτερου για την κόρη του Βουτάδη και την ανακάλυψη της προσωπογραφίας, μέσω της αποτύπωσης του περιγράμματος της σκιάς που έρριχνε στον τοίχο το πρόσωπο του αγαπημένου της. Ωστόσο, η Ισμήνη Μπονάτσου, παρά τη μακριά παράδοση στην απόδοση της ερριμμένης σκιάς στην ευρωπαϊκή τέχνη και τις απηχήσεις ορισμένων καλλιτεχνικών ρευμάτων στο έργο της, αποτολμά μια εικαστική αξιοποίηση της σκιάς με το προσωπικό της μορφοπλαστικό λεξιλόγιο και με ισότιμη απόδοση μορφής και σκιάς. Η αθέατη πλευρά του μοντέλου της ή ακόμη και του εαυτού της, στην εικαστική της εκδοχή ως σκιά, γίνεται ένα πρόβλημα με ψυχαναλυτικές παραμέτρους. Το έργο της Ισμήνης Μπονάτσου, κατάθεση στον χώρο της σύγχρονης τέχνης, είναι μια παρήγορη υπενθύμηση ότι η ζωγραφική περνάει δύσκολους καιρούς , αλλά υπάρχει.
Δώρα Μαρκάτου
Επίκ. Καθ. Ιστορίας της Τέχνης
στο Τμήμα Ιστορίας –Αρχαιολογίας
του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Mέλος A.I.C.A. – Hellas.
Δώρα Μαρκάτου: "Passage" 2005
Η καλλιτεχνική πορεία της Ισμήνης Μπονάτσου ξεκινά το 1991,όταν πρωτοεμφανίστηκε στην εικαστική σκηνή της Ελλάδας, μέσα από την έκθεση των αποφοίτων της ΑΣΚΤ. Στο διάστημα που μεσολάβησε έως σήμερα, αξιοποίησε τη στέρεη καλλιτεχνική παιδεία που έλαβε κοντά στον Δημοσθένη Κοκκινίδη και τον Παναγιώτη Τέτση, τις εμπειρίες της από τις σπουδές και την παραμονή της στην Ισπανία καθώς και τα βιώματά της από τη διδασκαλία της στη Μέση Εκπαίδευση, για να διαμορφώσει ένα προσωπικό μορφοπλαστικό ιδίωμα στα όρια μιας ανθρωποκεντρικής ζωγραφικής
Σε μόνιμο διάλογο με την τέχνη του παρελθόντος πλάθει έναν κόσμο μαγικό και φανταστικό με λαϊκά, συμβολικά και υπερρεαλιστικά στοιχεία που έχει αφομοιώσει από διάφορες τεχνοτροπικές κατευθύνσεις.
Στα έργα που φιλοτέχνησε την τελευταία τετραετία συνεχίζει να μυθοποιεί τα όνειρά της και τα βιώματά της, να αποκωδικοποιεί το υποσυνείδητο, να συνδυάζει με χιούμορ και παιγνιδιάρικη διάθεση ετερόκλητα στοιχεία και να συνθέτει απρόσμενες εικόνες naive έκφρασης που αποπνέουν δροσιά και παιδικότητα. Σ’ αυτόν τον κόσμο του παραμυθιού πρωταγωνιστούν τα παιδιά και οι γυναίκες, φιγούρες μοναχικές ή ζευγαρωμένες, σε αρμονική συνύπαρξη μ’ένα μικρόκοσμο από καρπούς, ψάρια και ζώα, φορτισμένες με συμβολισμούς όχι πάντοτε ευανάγνωστους. Ούτε τα παιδιά ούτε οι γυναίκες είναι πλάσματα τέλεια. Πρόκειται για μορφές προικισμένες με μικρές ατέλειες, που τις κάνουν πιο ανθρώπινες και εξορκίζουν κάθε έννοια εξιδανίκευσης.
Στις περισσότερες περιπτώσεις οι μορφές εικονίζονται μετωπικά, σχηματοποιημένες και μνημειακές, φορτισμένες εσωτερικά, με μάτια που θυμίζουν Φαγιούμ, καθηλωμένες στον χρόνο, μέσα σ’ ένα χώρο απροοπτικό και εξωπραγματικό, ξένες στο παραδεισένιο ή ακαθόριστο περιβάλλον τους.
Σε μερικά από τα τελευταία έργα της, ο χώρος δομείται γεωμετρικά, με τρόπο που παραπέμπει σε παλιότερους δασκάλους της ζωγραφικής ή προκαλεί συνειρμούς από τη φλαμανδική ζωγραφική και ειδικά τον Peter Bruegel ή τον Rogier van der Weyden ή ακόμη παραπέμπουν χρωματικά στην ασφυκτική ατμόσφαιρα έργων του Van Gogh. Τα ψυχρά πλακάτα χρώματά της, με ψυχολογική βαρύτητα και συμβολική σημασία, σπάνια αναδίνουν φως ημέρας. Κατά κανόνα κυριαρχεί το βαθυγάλανο της νύκτας και μια φέτα φεγγάρι συντροφεύει τις μορφές. Η χρωματική της κλίμακα αν και είναι πλουσιότερη σε σχέση με προγενέστερα έργα της- με εξαίρεση εκείνα της ισπανικής περιόδου- υποχωρεί μπροστά στο άψογο σχέδιο που παραμένει το κυρίαρχο μορφοπλαστικό μέσο. Σταθερά περιγράμματα ορίζουν τις μορφές, ενώ απλοϊκά παιδικά σχέδια ενοικούν τον εξωπραγματικό χώρο.
Η Ισμήνη Μπονάτσου μπορεί ν’ αφηγείται τα παραμύθια της με την ίδια άνεση σε λιλιπούτειους ή σε μεγάλων διαστάσεων πίνακες. Μικρά έργα διαστάσεων μόλις ολίγων εκατοστών, που λειτουργούν ως προσχέδια ή αυτόνομα, έχουν τη δυνατότητα να συνδυάζονται μεταξύ τους έτσι ώστε το καθένα ν’ αποτελεί ένα μοτίβο σε σύνθετες εικόνες που όλα μαζί απαρτίζουν. Στα τελευταία έργα της δοκιμάζει τη συνθετική της ικανότητα σε επιμήκεις πίνακες που της παρέχουν τη δυνατότητα να διατάσσει κάθετα ή οριζόντια, κάποτε και διαγώνια, αντιθετικές μορφές και να παίζει με ζεύγη εννοιών, όπως αρσενικό –θηλυκό, μέρα-νύκτα ή να τονίζει τη στενή σχέση δύο γυναικών ή μητέρας- παιδιού. Ενδιαφέρουσες όσο και ολισθηρές οι αντιθετικές αυτές συνθέσεις αναδεικνύουν την ερευνητική της διάθεση.
Το έργο όμως που συμπυκνώνει τα κύρια γνωρίσματα της ζωγραφικής της και τεκμηριώνει την ικανότητά της να μετατρέπει τη ζωγραφική επιφάνεια σε καθρέφτη της μνήμης είναι το Αντίο. Στα χνάρια του Marc Chagal, συνειδητά ή ασύνειδα, απομονώνει τις πιο ουσιαστικές εμπειρίες της ή τα πιο αντιπροσωπευτικά όνειρά της και τα συναρμόζει σε διαδοχικές εικόνες παιδικής αφέλειας. Η ιδιότυπη αθωότητα της γραφής της υπονομεύει κάθε λογική προσέγγιση.
Δώρα Μαρκάτου
Επίκ. Καθ. Ιστορίας της Τέχνης
στο Τμήμα Ιστορίας –Αρχαιολογίας
του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Mέλος A.I.C.A. – Hellas.
Σε μόνιμο διάλογο με την τέχνη του παρελθόντος πλάθει έναν κόσμο μαγικό και φανταστικό με λαϊκά, συμβολικά και υπερρεαλιστικά στοιχεία που έχει αφομοιώσει από διάφορες τεχνοτροπικές κατευθύνσεις.
Στα έργα που φιλοτέχνησε την τελευταία τετραετία συνεχίζει να μυθοποιεί τα όνειρά της και τα βιώματά της, να αποκωδικοποιεί το υποσυνείδητο, να συνδυάζει με χιούμορ και παιγνιδιάρικη διάθεση ετερόκλητα στοιχεία και να συνθέτει απρόσμενες εικόνες naive έκφρασης που αποπνέουν δροσιά και παιδικότητα. Σ’ αυτόν τον κόσμο του παραμυθιού πρωταγωνιστούν τα παιδιά και οι γυναίκες, φιγούρες μοναχικές ή ζευγαρωμένες, σε αρμονική συνύπαρξη μ’ένα μικρόκοσμο από καρπούς, ψάρια και ζώα, φορτισμένες με συμβολισμούς όχι πάντοτε ευανάγνωστους. Ούτε τα παιδιά ούτε οι γυναίκες είναι πλάσματα τέλεια. Πρόκειται για μορφές προικισμένες με μικρές ατέλειες, που τις κάνουν πιο ανθρώπινες και εξορκίζουν κάθε έννοια εξιδανίκευσης.
Στις περισσότερες περιπτώσεις οι μορφές εικονίζονται μετωπικά, σχηματοποιημένες και μνημειακές, φορτισμένες εσωτερικά, με μάτια που θυμίζουν Φαγιούμ, καθηλωμένες στον χρόνο, μέσα σ’ ένα χώρο απροοπτικό και εξωπραγματικό, ξένες στο παραδεισένιο ή ακαθόριστο περιβάλλον τους.
Σε μερικά από τα τελευταία έργα της, ο χώρος δομείται γεωμετρικά, με τρόπο που παραπέμπει σε παλιότερους δασκάλους της ζωγραφικής ή προκαλεί συνειρμούς από τη φλαμανδική ζωγραφική και ειδικά τον Peter Bruegel ή τον Rogier van der Weyden ή ακόμη παραπέμπουν χρωματικά στην ασφυκτική ατμόσφαιρα έργων του Van Gogh. Τα ψυχρά πλακάτα χρώματά της, με ψυχολογική βαρύτητα και συμβολική σημασία, σπάνια αναδίνουν φως ημέρας. Κατά κανόνα κυριαρχεί το βαθυγάλανο της νύκτας και μια φέτα φεγγάρι συντροφεύει τις μορφές. Η χρωματική της κλίμακα αν και είναι πλουσιότερη σε σχέση με προγενέστερα έργα της- με εξαίρεση εκείνα της ισπανικής περιόδου- υποχωρεί μπροστά στο άψογο σχέδιο που παραμένει το κυρίαρχο μορφοπλαστικό μέσο. Σταθερά περιγράμματα ορίζουν τις μορφές, ενώ απλοϊκά παιδικά σχέδια ενοικούν τον εξωπραγματικό χώρο.
Η Ισμήνη Μπονάτσου μπορεί ν’ αφηγείται τα παραμύθια της με την ίδια άνεση σε λιλιπούτειους ή σε μεγάλων διαστάσεων πίνακες. Μικρά έργα διαστάσεων μόλις ολίγων εκατοστών, που λειτουργούν ως προσχέδια ή αυτόνομα, έχουν τη δυνατότητα να συνδυάζονται μεταξύ τους έτσι ώστε το καθένα ν’ αποτελεί ένα μοτίβο σε σύνθετες εικόνες που όλα μαζί απαρτίζουν. Στα τελευταία έργα της δοκιμάζει τη συνθετική της ικανότητα σε επιμήκεις πίνακες που της παρέχουν τη δυνατότητα να διατάσσει κάθετα ή οριζόντια, κάποτε και διαγώνια, αντιθετικές μορφές και να παίζει με ζεύγη εννοιών, όπως αρσενικό –θηλυκό, μέρα-νύκτα ή να τονίζει τη στενή σχέση δύο γυναικών ή μητέρας- παιδιού. Ενδιαφέρουσες όσο και ολισθηρές οι αντιθετικές αυτές συνθέσεις αναδεικνύουν την ερευνητική της διάθεση.
Το έργο όμως που συμπυκνώνει τα κύρια γνωρίσματα της ζωγραφικής της και τεκμηριώνει την ικανότητά της να μετατρέπει τη ζωγραφική επιφάνεια σε καθρέφτη της μνήμης είναι το Αντίο. Στα χνάρια του Marc Chagal, συνειδητά ή ασύνειδα, απομονώνει τις πιο ουσιαστικές εμπειρίες της ή τα πιο αντιπροσωπευτικά όνειρά της και τα συναρμόζει σε διαδοχικές εικόνες παιδικής αφέλειας. Η ιδιότυπη αθωότητα της γραφής της υπονομεύει κάθε λογική προσέγγιση.
Δώρα Μαρκάτου
Επίκ. Καθ. Ιστορίας της Τέχνης
στο Τμήμα Ιστορίας –Αρχαιολογίας
του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Mέλος A.I.C.A. – Hellas.
Isminis Bonatsou's artistic career begins in 1991 with her appearance on the Greek art scene at the Art School of Athens graduates show. Since then, her style has evolved, through the education she obtained from her teachers P. Tetsis and D. Kokkinidis, her studies and residence in Spain as well as her teaching experience in high school education, to a very personally shaped figurative idiom within the framework of anthropocentric painting. In a continuing dialogue with the past, she knits a magical and fantastic world that includes folk, symbolic and surrealistic elements assimilated from various styles and techniques.
In the past four years she continues to fictionalise her dreams and experience through her work, to decode her subconsious and to playfully combine unexpected elements and naif expressions. The final result conveys a delighful freshness, a certain childishness and a sense of humor. In her world of fables the protagonists are children and women, alone or in pairs, coexisting harmoniously in a microcosm of fruit, fish, and animáis. Her figures are charged with symbols, which are not immediately decipherable. Less than perfect, these are creatures gifted with minor humanising defects that exorcise any sense of faise idealisation.
In most cases the figures are depicted head on, schematised and monumental, innerly charged, their eyes reminiscent of the Fayum portaits. They are trapped in time and unreal spaces, without perspective, and remain strangers to their surrounding.
In some of her most recent paintings space is structured geometrically, in a manner that refers to the old Flemish masters Peter Bruegel and Rogier van der Weyden in particular. In terms of colour they might hint towards a more suffocating version of Van Gogh. Her cool flat colours of phychological stress and symbolic meaning seldom betray light. Midnight blue is dominant as a rule and a slice of the moon accompanies her figures.
Though her colour range has broadened in relation to her earlier work - with the expection of her Spanish period - it is still secondary to her flawless drawing technique which remains the main morphoplastic medium. Strong outlines define her subject, while simplistic, childlike elements inhabit a mysterious space.
Ismini Bonatsou can narrate her stories with equal ease on both Lilliputian and large scale canvases. Small scale works of just a few centimeters can function as rough sketches as well as autonomously, and can potentially be combined with one another so that each one can represent a motif in a final composite image.
In her latest work she applies her compositional skills to oblong surfaces, which offer her the possibility of setting her figures either vertically or horizontally or, in some cases, even diagonally, and to play with dual concepts such as male-female, night-day, and also to emphasise the close bond between two women, of between mother and child. Interesting if a bit precarious, the antithetic qualities of these compositions set the tone of her research.
One work, however, which amplifies all the main characteristics of her painting and proves her ability to convert a simple painterly surface into a memory map, is "Addio". In the footsteps of Marc Chagall, consciously or unconsciously, she isolates her most essential personal experiences and her most emblematic of dreams and connects them to sequential images of childhood naivete. The idiosyncratic innocence of her style fortunately undermines any rational approach.
In the past four years she continues to fictionalise her dreams and experience through her work, to decode her subconsious and to playfully combine unexpected elements and naif expressions. The final result conveys a delighful freshness, a certain childishness and a sense of humor. In her world of fables the protagonists are children and women, alone or in pairs, coexisting harmoniously in a microcosm of fruit, fish, and animáis. Her figures are charged with symbols, which are not immediately decipherable. Less than perfect, these are creatures gifted with minor humanising defects that exorcise any sense of faise idealisation.
In most cases the figures are depicted head on, schematised and monumental, innerly charged, their eyes reminiscent of the Fayum portaits. They are trapped in time and unreal spaces, without perspective, and remain strangers to their surrounding.
In some of her most recent paintings space is structured geometrically, in a manner that refers to the old Flemish masters Peter Bruegel and Rogier van der Weyden in particular. In terms of colour they might hint towards a more suffocating version of Van Gogh. Her cool flat colours of phychological stress and symbolic meaning seldom betray light. Midnight blue is dominant as a rule and a slice of the moon accompanies her figures.
Though her colour range has broadened in relation to her earlier work - with the expection of her Spanish period - it is still secondary to her flawless drawing technique which remains the main morphoplastic medium. Strong outlines define her subject, while simplistic, childlike elements inhabit a mysterious space.
Ismini Bonatsou can narrate her stories with equal ease on both Lilliputian and large scale canvases. Small scale works of just a few centimeters can function as rough sketches as well as autonomously, and can potentially be combined with one another so that each one can represent a motif in a final composite image.
In her latest work she applies her compositional skills to oblong surfaces, which offer her the possibility of setting her figures either vertically or horizontally or, in some cases, even diagonally, and to play with dual concepts such as male-female, night-day, and also to emphasise the close bond between two women, of between mother and child. Interesting if a bit precarious, the antithetic qualities of these compositions set the tone of her research.
One work, however, which amplifies all the main characteristics of her painting and proves her ability to convert a simple painterly surface into a memory map, is "Addio". In the footsteps of Marc Chagall, consciously or unconsciously, she isolates her most essential personal experiences and her most emblematic of dreams and connects them to sequential images of childhood naivete. The idiosyncratic innocence of her style fortunately undermines any rational approach.
Dr.Dora Markatou.
Assistant Professor in Art History
Department of Archaeology University of Ioannina.
Member of A.I.C.A. Hellas
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
- Ισμήνη Μπονάτσου/ Ismini Bonatsou
- Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά. Από το 1986 έως το 1991 φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δασκάλους τον Π. Τέτση και τον Δ. Κοκκινίδη. Επίσης, επί δύο χρόνια παρακολούθησε μαθήματα γλυπτικής με δάσκαλο τον Θ. Πανουργιά. Το ακαδημαϊκό έτος 1993-94 με υποτροφία που της χορηγήθηκε από την Ισπανική Κυβέρνηση έκανε μεταπτυχιακό στη ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης. Από το 1995 είναι μόνιμη καλλιτεχνική συνεργάτης του Πολιτιστικού Ιδρύματος “Σφαίρα” με έδρα το Άμστερνταμ. Συνεργάστηκε με το ραδιοφωνικό τμήμα του Οργανισμού παραγωγής ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών Teleac/NOT, Χίλβερσουμ, Ολλανδία. Από το 1995 διδάσκει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει σχεδιάσει εξώφυλλα δίσκων στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Έχει κάνει ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βαρκελώνη, Άμστερνταμ, Βρυξέλλες, έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα με την “Γνωστή Ομάδα Καλλιτεχνών” στη Biennalle Design του 2000 στο Saint Etienne, Γαλλία και έχει πάρει μέρος σε πλήθος ομαδικές σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Αρχειοθήκη ιστολογίου